Met de Color Line naar Noorwegen
Na een rit van ongeveer een uur bereikten we de haven van Kiel. Daar begon het wachten voordat we met de motoren aan boord konden rijden. Eenmaal op het schip bleek het vastzetten van de motoren nog een kleine uitdaging. We stonden niet op de gebruikelijke plek en er waren weinig bevestigingspunten beschikbaar. Ook was het even zoeken naar voldoende spanbanden. Gelukkig had ik zelf extra spanbanden meegenomen en met wat creativiteit stonden de motoren uiteindelijk stevig vast. Na een verfrissende douche was het tijd om het schip te ontdekken. Ik had in het verleden al regelmatig met Color Line gevaren, maar dat waren vrachtschepen. De Color Line Magic was toch even iets anders. Met restaurants, entertainment en verschillende dekken voelde het bijna als een varend vakantiecomplex. Samen met de groep genoten we van het avondeten en een gezellige avond aan boord. De volgende ochtend zouden we eindelijk voet, of beter gezegd wielen, op Noorse bodem zetten.
De eerste kilometers door het Noorse landschap
Na een goed ontbijt reden we even na tien uur van boord in Oslo. Het echte avontuur kon beginnen! Met 23 motorrijders tegelijk op pad gaan is niet bepaald praktisch. Gelukkig ontstonden er al snel kleinere groepjes. Samen met Jan uit Almelo besloot ik de route te rijden. De eerste dag stond er ongeveer 270 kilometer op het programma. Het weer werkte uitstekend mee: licht bewolkt, droog en een aangename temperatuur. Al snel werd duidelijk waarom Noorwegen zo geliefd is onder motorrijders. Mooie slingerwegen, indrukwekkende fjorden, snelstromende beekjes en prachtige vergezichten wisselden elkaar voortdurend af. We reden ontspannen en namen regelmatig de tijd om te stoppen voor een foto of een drankje. Hard rijden is in Noorwegen niet alleen kostbaar vanwege de hoge boetes, maar ook totaal niet nodig. Juist door rustig te rijden kun je optimaal genieten van alles om je heen. Een van de bijzondere stops was bij de historische houten staafkerk van Reinli. Een prachtig bouwwerk dat perfect past bij de omgeving. Precies toen we bij het hotel aankwamen, begon het te regenen. Een betere timing hadden we ons niet kunnen wensen.
Sneeuw, mist en rendieren
De volgende ochtend zag de wereld er heel anders uit. De regen van de avond ervoor was nog niet verdwenen en de temperaturen waren flink gedaald. De warme voering ging in de motorjas, het vest aan en de regenkleding eroverheen. Vooral op de hoger gelegen bergwegen, rond de 1100 meter, was het behoorlijk koud. Hier lag zelfs nog sneeuw langs de weg. Door de dichte mist waren de uitzichten helaas grotendeels verdwenen. Toch had ook dit weer iets bijzonders. De kale, bruine berglandschappen veranderden tijdens de afdaling langzaam in groene valleien, met overal het geluid en de kracht van stromend water. Een onverwacht hoogtepunt was een familie rendieren die plotseling de weg overstak. Hoewel ik tijdens eerdere reizen door Zweden vaker rendieren had gezien, blijft zo’n ontmoeting indrukwekkend. We hadden die dag de keuze tussen een korte en een lange route. Aanvankelijk hadden we de korte route gekozen, maar daarmee zouden we al vroeg bij het hotel aankomen. En daarvoor waren we natuurlijk niet helemaal naar Noorwegen gereden.
Dus besloten we alsnog voor de lange route van ongeveer 390 kilometer te gaan. Ondanks de dreigende regenwolken hadden we verrassend veel geluk. Regelmatig reden we precies tussen twee buien door. Met donkere wolken aan beide kanten en een stevige wind was het soms spannend of we het droog zouden houden. Na een prachtige dag, met onderweg nog een stop bij een indrukwekkende waterval, bereikten we ons hotel. Hier zouden we twee nachten blijven, wat meteen een mooie gelegenheid was om de bagage opnieuw in te delen.
De Atlantische Oceaan tegemoet
Een van de routes waar ik naar uitkeek, was de beroemde Atlanterhavsveien, beter bekend als de Atlantic Ocean Road. Deze bijzondere kustweg slingert over verschillende eilanden en bruggen langs de Atlantische Oceaan. Een plek die je als motorrijder eigenlijk een keer gezien moet hebben. Er waren drie verschillende routes beschikbaar en omdat de weersvoorspellingen gunstig leken, kozen we voor de langste variant van ongeveer 370 kilometer. De dag begon met heerlijke bochten waarin we de motoren lekker schuin konden leggen. Onderweg stopten we regelmatig om te genieten van de fjorden en de prachtige omgeving. Helaas begon het juist te regenen toen we bij de Atlanterhavsveien aankwamen. We maakten snel enkele foto’s en vervolgden onze weg. Gelukkig duurde de regen niet lang. In de verte verscheen alweer blauwe lucht en niet veel later brak de zon door. De regenkleding kon weer opgeborgen worden. Met onderweg nog een overtocht per veerboot en enkele heerlijke bochtige wegen sloten we opnieuw een geweldige motordag af.
Trollstigen, Geiranger en Dalsnibba
De volgende dag stond misschien wel een van de mooiste etappes van de vakantie op het programma. We reden over de wereldberoemde Trollstigen, bezochten de Geirangerfjord en genoten van het uitzicht bij Dalsnibba. Dit zijn precies de plekken waarvoor je met de motor naar Noorwegen gaat. De Trollstigen staat bekend om zijn spectaculaire haarspeldbochten en indrukwekkende berglandschap. Een weg waarbij je niet alleen geniet van het motorrijden, maar ook voortdurend onder de indruk bent van de omgeving. En dit keer hadden we het weer volledig mee. Onder een prachtige hemel konden we volop genieten van het bochtenwerk. De motor lekker van links naar rechts sturen, terwijl achter iedere bocht weer een nieuw uitzicht verschijnt. Het blijft een geweldige ervaring. Ook de Geirangerfjord maakte indruk. De combinatie van steile bergwanden, diepblauw water en indrukwekkende hoogteverschillen maakt dit landschap werkelijk bijzonder. Bij Dalsnibba werden we opnieuw beloond met schitterende uitzichten. Na al dat moois reden we richting ons hotel in Loen. Toch besloten we vlak voor aankomst nog een extra uitstapje te maken richting de Kjenndal-gletsjer. Een mooie afsluiting van een dag die voor mij absoluut tot de hoogtepunten van de vakantie behoort.
Watervallen en bergpassen
De volgende etappe bracht ons richting Myrkdalen, waar we opnieuw twee nachten zouden verblijven. Dit was vooral een dag om kilometers te maken en van de route te genieten. Onderweg maakten we onder andere een stop bij de Likholefossen, waar het water met enorme kracht door het landschap stroomt. Ook het uitzichtpunt bij Gaularfjellet was een bezoek meer dan waard. Tijdens de laatste kilometers richting het hotel kwamen we nog verschillende mooie plekken tegen die uitnodigden om te stoppen. Omdat we de volgende dag een rondrit konden maken, besloten we deze voorlopig over te slaan. Helaas liep het de volgende dag anders dan gepland.
Een onverwachte rustdag
Al enkele dagen had ik last van mijn hiel. Aanvankelijk probeerde ik de pijn te negeren, maar tijdens het ontbijt werd het zo erg dat ik er zelfs misselijk van werd. Omdat mijn pijngrens normaal gesproken behoorlijk hoog ligt, wist ik dat het verstandig was om even gas terug te nemen. Het bleek om een ontstoken achillespees te gaan. Gelukkig verbleven we twee nachten in hetzelfde hotel en hoefden we die dag niet verder te reizen. Door een dubbele boeking hadden we bovendien een compleet appartement gekregen in plaats van een gewone hotelkamer. Dat kwam nu bijzonder goed uit. Terwijl de andere motorrijders eropuit trokken, bracht ik de dag door op de bank met mijn voet omhoog. Natuurlijk baalde ik ervan dat ik een mooie rondrit moest missen, maar soms moet je verstandig zijn. Via de foto’s van mijn medereizigers kon ik gelukkig toch een beetje meegenieten van alles wat ik die dag had gemist. De volgende ochtend wilde ik in ieder geval weer op de motor zitten.
Noorwegen laat zijn natte kant zien
Na de rustdag stond de volgende verplaatsing op het programma. De weersvoorspellingen waren allesbehalve gunstig: de hele dag regen. Alsof dat nog niet genoeg was, moesten we ook rekening houden met een wegafsluiting. Door langdurige werkzaamheden werd de weg slechts op bepaalde tijdstippen opengesteld. We moesten tussen 09.50 en 10.00 uur passeren, anders zouden we bijna drie uur moeten wachten. Gelukkig konden we op tijd vertrekken. De regenkleding ging aan en dat bleek absoluut geen overbodige luxe. Vrijwel de hele dag reden we door de regen. Toch waren er onderweg nog enkele bijzondere plekken die ik niet wilde overslaan. Een daarvan was de Vallavik-rotonde, een prachtig verlichte rotonde midden in een tunnel. Omdat er geen gewone parkeerplaats was, moest ik even creatief zijn om toch een foto te kunnen maken.
Ook stopten we bij de Låtefossen, een indrukwekkende dubbele waterval waar het water met enorme kracht naar beneden stort. Verder reden we over de Røldalsfjellet, een prachtige bergpas. Onderweg kwamen we bovendien door een bijzondere spiraaltunnel waarin de weg een volledige draai van 360 graden maakte. Door de regen en de werkzaamheden was het verder vooral een kwestie van doorrijden. Eenmaal bij het hotel aangekomen, werden alle natte spullen uitgehangen om te drogen. Daarna was een warme douche meer dan welkom. Ondanks het slechte weer was het opnieuw een bijzondere dag geweest. Noorwegen is nu eenmaal niet alleen maar zonneschijn, en ook dat hoort bij het avontuur.
De laatste kilometers naar Oslo
Voor we het wisten, was de laatste rijdag in Noorwegen alweer aangebroken. Na alle prachtige routes, indrukwekkende landschappen en gezellige avonden moesten we terug naar Oslo om de boot richting Duitsland te nemen. We vertrokken vroeg, want er stond nog ongeveer 182 kilometer op het programma en we moesten op tijd inchecken. Waar we de dag ervoor nog vrijwel continu door de regen reden, werden we nu getrakteerd op stralend weer. Een mooi afscheid van Noorwegen. Bij aankomst in Oslo was het opnieuw wachten voordat we aan boord konden rijden. Nadat de motoren stevig waren vastgezet en iedereen zich had opgefrist, was het tijd voor het laatste gezamenlijke avondeten. Een moment om terug te kijken op alles wat we de afgelopen dagen hadden meegemaakt.
Een motorvakantie om nooit te vergeten
Wat begon als een georganiseerde motorreis met 23 deelnemers, groeide uit tot een geweldige week vol bijzondere ervaringen en nieuwe motorvriendschappen. Tijdens de reis ontstonden vanzelf kleinere groepjes. Ik reed vrijwel de hele week met dezelfde mensen, waardoor we al snel perfect op elkaar waren ingespeeld. We hadden een vergelijkbare rijstijl, hetzelfde tempo en vooral dezelfde instelling: genieten van het motorrijden en de omgeving. Dat maakte de reis extra bijzonder. Noorwegen heeft me laten genieten van spectaculaire bergpassen, eindeloze bochten, indrukwekkende fjorden, watervallen en prachtige natuur. Van zonnige dagen waarop het motorrijden bijna niet mooier kon, tot regenachtige etappes waarbij een warme douche aan het einde van de dag het grootste cadeau was. Natuurlijk verliep niet alles volgens plan. De ontstoken achillespees en het wisselvallige weer zorgden voor enkele uitdagingen. Maar juist die momenten maken uiteindelijk ook deel uit van de herinneringen. Ik kijk met ontzettend veel plezier terug op deze motorvakantie. Een groot compliment aan MTR Motorreizen voor de organisatie en natuurlijk aan alle medereizigers voor de gezelligheid, de mooie gesprekken en de fantastische week samen.